اثربخشی طرحواره درمانی بر سبک حل تعارض و تاب آوری دانشجویان دانشگاه آزاد گچساران در سال ۱۳۹۶

 

در سال های اخیر دیدگاه روانشناسی مثبت گرا به دنبال معرفی و پژوهش در مورد بهزیستی شادکامی انسان ها است. تعارض و تاب آوری دو مفهوم مورد توجه در مطالعات روانشناسی مثبت هستند که باعث تحول چشمگیری در این حوزه شده اند. طرحواره های ناسازگار، الگوهای هیجانی و شناختی خود آسیب زننده درون افراد می باشند که در روزهای آغازین رشد و تحول در افکار و اذهان تشکیل شده است و در ادامه ی زندگی تکرار می گردند (یانگ، ۱۹۹۰).

طرحواره های ناسازگار[۱] اولیه به عقیده ی بسیاری از دانشمندان باید در همان ابتدای دوره ی نوجوانی که بلوغ شخصیتی افراد در حال تکامل است سنجیده شود؛ زیرا بسیاری از محدودیت ها و موانعی که فرد در طول زندگی داشته است می تواند در آینده بر او اثر گذارد. اهمیت طرحواره های ناسازگار اولیه آنچنان بیان کننده ی ویژگی های ذاتی افراد است که می توان علل بسیاری از عوامل همچون افت تحصیلی، عدم ادامه تحصیل، سرقت، ارتکاب جرم های کیفری، تعارض با اطرافیان و عدم تاب آوری[۲] را از آن دانست؛ بنابراین در ساختن ویژگی های فردی افراد این مبحث پراهمیت شناخته می شود. تاب آوری شامل قابلیت هر شخص در سازگاری پایا و موثر با محیط می باشد؛ علی رغم قرار داشتن در معرض علل خطر آفرین یا به بیان دیگر سازگاری مثبت فرد در واکنش به شرایط ناگوار. تعارض بخش جدایی ناپذیر زندگی انسان، چه در زندگی شخصی و چه در زندگی اجتماعی است. در اصل تعارض نوعی ارتباط است که بیانگر منازعه و چالش بر سر اهداف ناسازگار بین دو فرد وابسته به هم می باشد.

پایان نامه کارشناسی ارشد روانشناسی

۸۷ page

word

Sorry, the comment form is closed at this time.