ارزیابی ضریب سازه های فولادی با استفاده از ترکیب مهار بندهای هم محور و برون محور

 

سازه های ساختمانی تحت اثر نیروهای ناشی از زلزله دچار تغییر مکان می شوند. متداول ترین روش کنترل تغییر مکان ها در سازه های فولادی که معمولا از نوع جانبی هستند، مهاربند ها می باشند که به شکل های گوناگونی اجرا می شوند. پیکربندی سیستم های مهاربندی عموما از نوع هم مرکز (هم محور) یا خارج از مرکز (برون محور) می باشد. مهاربندی های هم مرکز سختی سازه را نسبت به قاب خمشی معادل به شدت افزایش داده و تغییر مکان جانبی سازه را محدود می نمایند. سیستم مهار بندی برون محور دو ویژگی « سختی مناسب جانبی » و « جذب انرژی بالا » را با یکدیگر ترکیب کرده و بکار می گیرد. در این سیستم ، برون محوری اتصال مهاربندی سبب پدیدآمدن لنگرهای خمشی و نیروهای برشی بزرگی در ناحیۀ تیر نزدیک به مهار ، می شود . به این ترتیب، تنشهای این ناحیه از تیر وارد محدوده غیر ارتجاعی شده و سبب اتلاف انرژی ناشی از زمین لرزه می شود.این ناحیه از تیر” پیوند” نام دارد . در این سیستم مهاربندی، حداقل یک انتهای بادبند به جای اتّصال به محل برخورد تیر و ستون به عضو زانویی که بطور مایل بین تیر و ستون قرار می گیرد، وصل می شود. عضو قطری مهاربند تأمین کننده سختی سیستم است، در حالیکه شکل پذیری تحت اثر بارهای شدید جانبی از طریق جاری شدن خمشی عضو زانویی بدست می آید. این سیستم مهاربندی، روشی کاملاً جدید است که هنوز وارد آیین نامه ها نشده است. با توجه به مقاومت، سختی، شکل پذیری بالا و سایر ویژگی های مناسبی که دارد، ممکن است به زودی به عنوان سیستمی مناسب در مقابله با نیروهای جانبی در طراحی ها لحاظ گردد.

تعداد صحفات : ۴۵ صفحه

کیفیت : عالی

فایل سمینار کارشناسی ارشد عمران

Sorry, the comment form is closed at this time.