بررسی پلی مورفیسم ژن میتوکندریایی G8251A, A12308G) ) در بیماران پیوند پانکراس و مقایسه آن باافراد نرمال در ایران

 

چکیده:

مقدمه: دیابت در اثر نقص متابولیسم گلوکز به دلیل نارسایی سلولهای بتای پانکراس در ترشح انسولین، یا مقاومت بافتی به فعالیت انسولین به وجود می آید .پیوند پانکراس به عنوان درمان استاندارد برای بیماران مبتلا به دیابت به شمار می رود.ژن tRNAlue وژن CoIIسیتو کروم اکسیداز ۲که در ژنوم میتو کندریایی وجود دارند اعمال زیادی مثل پردازش و ترجمه را انجام می دهند، لذا یکی از اجزای اساسی برای سنتز پروتئینهای ضروری میتوکندری هستندو نیز انجام یک سری از مراحل شیمیایی به نام فسفوریلاسیون اکسیداتیو را نیز انجام میدهند. که تغییرات پلی مورفیسمی در ژنوم میتوکندریایی و به خصوص بیشتر در  tRNAهای میتوکندریایی در بروز ابتلا به دیابت تاثیر به سزایی دارند.ما در این مطالعه پلی مورفیسم های G8251AوA12308G متعلق به این دو تا ژن میتوکندریایی وارتباط آنها با دیابت  را بررسی میکنیم

هدف: مطالعه ی حاضر به منظور مقایسه ژنوتیپی بین پلی مورفیسم های ژن های میتوکندریایی در موقعیت های G8251A, A12308G در بیماران پیوند پانکراس و افراد نرمال بررسی می شود وهمچنین  تعیین ارتباط بین پلی مورفیسم های A12308G,G8251A وافزایش خطر برگشت بیماری دیابت بعد از پیوند پانکراس انجام می شود. و نیزبه منظور ارزیابی نتایج پیوند پانکراس، تغییرات قند خون ناشتا، انسولین،C-peptide ، HbA1c و آمیلاز و لیپاز و آزمایش ها وداروها در بازه ی زمانی مختلف پس از پیوند مورد مطالعه قرار گرفته شده است.

روش:افراد مورد مطالعه در این پژوهش شامل  ۱۰۰ بیمار ایرانی گیرنده ی پیوند پانکراس و ۱۰۰ فرد سالم هستند که  DNA ژنومی آنها استخراج گردید و ژنوتیپ آنها از نظر پلی مورفیسم در موقعیت G8251A, A12308G  با روش واکنش های (PCR-RFLP) تعیین شد. آنالیز آماری نتایج حاصل از PCR-RFLP و داده های کلینیکی با نرم افزار SPSS version22 انجام شد.

نتایج بدست آمده: از بین ۱۰۰ بیمار گیرنده ی پیوند پانکراس، ۵۰ بیمار (%۵۰) دیابتی بودند، در حالیکه  ۵۰بیمار دیگر (%۵۰) غیر دیابتی بودند. واختلاف معناداری بین پلی مورفیسم های G8251A, A12308G از نظر سن، گروه خونی و جنسیت و نوع پیوند مشاهده نشد. همچنین در نتایج حاصل از بررسی فراونی ژنوتیپ های مختلف مربوط به پلی مورفیسم های G8251A, A12308G  بین دو گروه بیمار و کنترل و دو گروه دیابت و غیر دیابت و دو گروه کنترل و دیابت و دو گروه کنترل و غیر دیابت هیچ اختلاف معناداری مشاهده نشد، ونیز اختلاف معناداری بین پلی مورفیسم های G8251A, A12308G و نتایج مارکرهای تشخیص  و آزمایش هایی بیوشیمیایی  که از پرونده بیماران در بازه های زمانی مختلف استخراج شده بودمشاهده نشد .ونیز هیچ اختلاف معناداری بین پلی مورفیسم های G8251A, A12308Gو داروهای ایمونوساپرسیو بعد از پیوند مشاهده نشد.

نتیجه گیری: اهمیت تغییرات و پلی مورفیسم ها در ژنوم میتوکندریایی بالخص ژن­های زنجیره تنفسی و tRNAهای میتوکندریایی در استعداد ابتلا به دیابت طی سال­های اخیر در مطالعات مختلف به اثبات رسیده است. در این مطالعه سعی بر این بود که ارتباط بین دو پلی­مورفیسم در پیوند پانکراس و دیابت ، که تا کنون در مورد ارتباط آنها در دیابت و پیوند پانکراس تحقیقاتی انجام نگرفته بود، مشخص گردد. این مطالعه نشان داد که در جمعیت مشارکت کننده در این مطالعه، دو پلی­مورفیسم A12308G و G8251A ارتباط معناداری با پیوند پانکراس وبروز دیابت ندارند. برای ارزیابی بهتر , مطالعات وپارامترهای بیوشیمیایی بیشتری  در جمعیت های بزرگتر و پیگیری طولانی مدت وضعیت بیماران پیشنهاد می گردد.

پایان نامه ارشد رشته زیست شناسی-بیوشیمی

۱۰۹ page

word

 

Sorry, the comment form is closed at this time.